Sprzeciw do ERIF – wzór pisma (DOCX)

Wariant A – zobowiązanie zostało w całości wykonane.

Zobowiązanie objęte wpisem spłaciłem/-am w całości dnia [DATA], co potwierdzają załączone dokumenty [potwierdzenia przelewów / zaświadczenie wierzyciela o spłacie / ugoda i dowód wykonania]. Wykonanie zobowiązania w całości jest uzasadnioną informacją o jego wygaśnięciu (art. 30a pkt 2 lit. a u.u.i.g.) i obliguje biuro do usunięcia informacji (art. 31 ust. 1 pkt 7 u.u.i.g.). Wierzyciel miał obowiązek wystąpić o aktualizację w terminie 14 dni od spłaty (art. 29 ust. 1 pkt 1 u.u.i.g.) i tego nie uczynił; o tym obowiązku przypominam mu odrębnym pismem.

Wariant B – zobowiązanie nie istnieje.

Zobowiązanie objęte wpisem nie istnieje, ponieważ [WYBIERZ: nigdy nie zawierałem/-am umowy z wierzycielem, a dane zostały wykorzystane przez osobę nieuprawnioną (zawiadomienie o przestępstwie z dnia …, sygn. …) / umowa została skutecznie wypowiedziana lub odstąpiłem/-am od niej dnia … przed powstaniem zadłużenia / roszczenie zostało prawomocnie oddalone wyrokiem … z dnia …, sygn. … / dług został potrącony z moją wierzytelnością wyższą niż objęta wpisem / wierzyciel zwolnił mnie z długu]. Jest to uzasadniona informacja o nieistnieniu zobowiązania (art. 30a pkt 2 lit. b-h u.u.i.g.), która obliguje biuro do usunięcia informacji (art. 31 ust. 1 pkt 6 u.u.i.g.). Przekazanie do biura nieprawdziwej informacji gospodarczej jest zagrożone grzywną (art. 48 ust. 1 u.u.i.g.).

Wariant C – upłynęło 6 lat od dnia wymagalności.

Zobowiązanie stało się wymagalne dnia [DATA], a zatem upłynęło 6 lat od dnia wymagalności. Wierzyciel nie mógł przekazać takiej informacji do biura (art. 14 ust. 1 pkt 4 u.u.i.g.), a biuro nie mogło jej przyjąć (art. 14 ust. 4 pkt 1 u.u.i.g.) ani nie może jej dalej przechowywać: biuro usuwa informacje o zobowiązaniu konsumenta nie później niż po upływie 6 lat od dnia wymagalności, a w przypadku roszczeń stwierdzonych prawomocnym orzeczeniem – 6 lat od dnia stwierdzenia roszczenia (art. 31 ust. 1 pkt 9 u.u.i.g.). Informacja jest więc przechowywana niezgodnie z ustawą.

Wariant D – wpis został dokonany bez spełnienia warunków z art. 14 ust. 1 u.u.i.g.

Wierzyciel mógł przekazać informację o zobowiązaniu konsumenta wyłącznie przy łącznym spełnieniu warunków z art. 14 ust. 1 u.u.i.g. Warunek z pkt [WYBIERZ: 2 – łączna kwota wymagalnych zobowiązań wynosiła mniej niż 200 zł albo zobowiązanie nie było wymagalne od co najmniej 30 dni w dniu przekazania / 3 – nie otrzymałem/-am wezwania do zapłaty zawierającego ostrzeżenie o zamiarze przekazania danych do biura z podaniem firmy i adresu biura, a wierzyciel nie wysłał go listem poleconym ani nie doręczył do rąk własnych; wpisu dokonano także przed upływem miesiąca od wysłania] nie został spełniony. Informacja przekazana niezgodnie z art. 14 ust. 1 nie powinna zostać przyjęta (art. 14 ust. 4 pkt 1 u.u.i.g.), a jej przechowywanie jest niezgodne z ustawą. Ciężar wykazania, że wezwanie z ostrzeżeniem zostało wysłane w sposób i w czasie wymaganym przez ustawę, spoczywa na wierzycielu; wezwanie musi pozwalać na identyfikację wystawcy (wyrok NSA z 13 kwietnia 2016 r., I OSK 1569/15), a sam fakt sporządzenia pisma nie dowodzi jego wysłania (por. wyroki NSA z 17 grudnia 2024 r., III OSK 2714/23 i III OSK 1575/22, dotyczące analogicznego obowiązku informacyjnego z art. 105a ust. 3 Prawa bankowego).

Wariant E – zobowiązanie jest przedawnione, a zarzut przedawnienia został podniesiony.

Roszczenie objęte wpisem stało się wymagalne dnia [DATA]. Termin przedawnienia wynosi [3 lata – roszczenie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wierzyciela albo świadczenie okresowe / 6 lat] i upłynął z dniem [DATA, z uwzględnieniem art. 118 zdanie drugie k.c.: koniec roku kalendarzowego]. Zgodnie z art. 117 § 2¹ Kodeksu cywilnego po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Pismem z dnia [DATA] (załącznik) podniosłem/-am wobec wierzyciela zarzut przedawnienia i zażądałem/-am usunięcia wpisu. Uznanie zobowiązania przez dłużnika za przedawnione jest okolicznością, którą wierzyciel ma obowiązek ujawnić w informacji gospodarczej (art. 15a ust. 3 u.u.i.g.) i która obliguje do aktualizacji wpisu (art. 30a pkt 1 lit. c u.u.i.g.). Utrzymywanie wpisu służącego wymuszeniu zapłaty roszczenia, którego zaspokojenia wierzyciel nie może się domagać, jest bezprawne i narusza moje dobra osobiste (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 30 marca 2021 r., I ACa 824/20). [Jeżeli upłynęło też 6 lat od wymagalności, dodaj zdanie:] Niezależnie od tego upłynęło 6 lat od dnia wymagalności, co samodzielnie obliguje biuro do usunięcia informacji (art. 31 ust. 1 pkt 9 u.u.i.g.).

Wariant F – zobowiązanie jest sporne albo toczy się postępowanie sądowe.

Kwestionuję istnienie zobowiązania [w całości / w części co do kwoty …], ponieważ [OPIS: np. usługa nie została wykonana / umowa zawiera postanowienia niedozwolone, a wysokość roszczenia jest zawyżona / reklamacja z dnia … nie została rozpatrzona / sprawa toczy się przed Sądem … pod sygn. …]. Zakwestionowanie istnienia zobowiązania oraz toczące się postępowanie sądowe są okolicznościami, które obligują do aktualizacji informacji gospodarczej (art. 30a pkt 1 lit. a i l u.u.i.g.), a jeżeli wierzyciel otrzymał mój sprzeciw przed wpisem, miał obowiązek ujawnić w informacji, że dług jest kwestionowany (art. 15a ust. 3 u.u.i.g.). Wobec uzasadnionych wątpliwości co do prawdziwości informacji wnoszę o zawieszenie jej ujawniania do czasu wyjaśnienia sprawy (art. 21a ust. 6 u.u.i.g.).